Assalamualaikum semua. Dah lama tak sembang-sembang kan? Ok kali ni aku nak cerita pasal sikap berterima kasih orang Amerika ni. Aku sebenarnya tak anggap orang Amerika ni jenis yang macam mana nak cakap....yang mementingkan emosi atau menghargai benda-benda yang melibatkan hubungan sesama manusia. Aku ni selalu rasa yang mereka ni materialistik.
Tapi aku rasa persepsi aku berubah sejak dua menjak ni. Yang pertama ni, ada kawan sekelas aku ni mintak aku terjemah satu karangan bahasa arab ke dalam bahasa inggeris. Suami dia nak tahu maksud karangan arab tu. Aku terjemah la sebagai bantuan kepada kawan. Bukannya panjang pun. Dua tiga perenggan je. Dah siap, aku bagi la balik kat kawan aku.
Ucapan terima kasih dah lebih cukup untuk aku. Tak sangka pulak aku dpat kad! Memang terkejut.





Beberapa minggu lepas aku dapat emel daripada seorang profesor dari jabatan lain. Terkejut juga. Macam mana dia tahu pasal aku? Dia kata dia ajar bidang perbandingan agama, budaya. Jadi waktu tu dah tiba waktu Islam punya pelajaran. Dia nak jemput seorang Muslim untuk berucap dalam kelas. Dan dia tanya profesor bidang agama dan tanya pasal pelajar yang sesuai. Tak sangka pulak aku yang dicadangkan oleh profesor lain.
Aku mula-mula takut jugak nak bagi talk. Dah la dua sesi. Aku bukannya fakih sangat bidang agama. Bukannya ustazah pun. Tapi dia kata talk tu santai. Aku tak payah sediakan apa-apa. Cuma jawab soalan orang. ERK?! Lagilah menakutkan. Kalau dapat soalan cepu emas ke, camana nak jawab? Dah la sumenye omputih. Dan aku dapat tahu yang tak ada sorang pun pelajar kelas tu yang Muslim. Kebanyakannya kristian dan yahudi. Memang gelabah aku. Tapi prof tu kata: jangan bimbang. Kami berminat nak tahu pengalaman seorang Muslim, tak ada soalan2 pelik. Ok la..
Maka aku pun pergi la ke kelas tu dan berucap depan kelas. Dan jawab segala soalan yang diajukan. Memang pengalaman yang tak boleh dilupakan. Sesi untuk menaikkan self confidence. Hehe~
Setiap pelajar MA dan PhD ada peti surat masing-masing di fakulti kami. Aku jarang pergi pun. Tapi satu hari aku pergi sebab nak hantar esei pada Prof aku. Alang2, trus la aku periksa peti surat sendiri. Tak sangka aku dapat kad ucapan terima kasih! Yang aku rasa terharu tu bukan Prof tu je yang tulis. Pelajar2 lain pun tulis skali. Rasa macam kad besday plak. Memang terharu la. Aku tak anggap apa2 balasan pun tapi dapat kad pulak. Terharu btul la sampai berair skit mata. Hehe~





Ok jumpa lagi lain kali/ Musim panas sudah tiba dan insya Allah aku akan pergi ke seminar. Ha..nanti aku cerita pulak pasal trip tu ye? Sayonaraaaaaa